ยินดีต้อนรับเข้าสู่ jokergameth.com
ค้นหาข้อมูลใน jokergameth.com
หน้าแรก สั่งซื้อสินค้า
กระดานพูดคุย เกี่ยวกับเรา

GIGA Three Kingdoms


SwordsMan


เวปไซท์เราจะอยู่ไม่ได้หากขาดเขาเหล่านี้ รวมช่วยกันสนับสนุนเวปไซท์สปอนเซอร์ของพวกเรา

colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์ สนับสนุนเว็บไซต์ กางเกงเล Joker Game Official Fanpage บล็อคสาวไฮโซ เล่นเกมแล้วได้เงิน ลงโฆษณา
ให้เช่า Colocation
บริจาค Bitcoin
กางเกงเล
Jokergame Facebook
บล็อคสาวไฮโซ
จ้างให้เล่นเกม

กำลังแสดงผล 1 ถึง 9 จากทั้งหมด 9
  1. #1
    ชอบโพสต์เป็นชีวิตจิตใจ
    วันที่สมัคร
    Mar 2012
    กระทู้
    300
    กล่าวขอบคุณ
    482
    ได้รับคำขอบคุณ: 78

    Post 2-Ex ห้องสองอีนี่ล่ะ(ป่วยจิตวิปริตติดหลอนวอนตาย)ต้องก๊วนรัก



    เกริ่นนำ

    "ทำไมเธอไม่บอกฉัน" ชายหนุ่มมองหญิงผู้เป็นที่รักในอ้อมแขน ที่บริเวณท้องของเธอมีบาดแผลถูกแทง เลือดสีแดงไหลไม่หยุดเขาพยายามใช้มือข้างหนึ่งปิดปากแผลนั้นไว้
    "......"

    "ฉันน่าจะรู้ว่าเป็นเธอ..." ชายหนุ่มกัดฟันกรอดอย่างโกรธจัดในความโง่เขลา


    "ฉัน.รัก..นาย...นะ....." หญิงสาวเอ่ยอย่างแผ่วเบาบวกเสียงหายใจอันโรยริน สร้างความปวดใจให้ชายหนุ่มได้ไม่น้อยเลยทีเดียว ยิ่งเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าสวยเขายิ่งโกรธตัวเองมากขึ้นไปอีก

    "ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ"

    "อย่าโกรธตัวเองเลยนะ แล้วก็ไม่ต้องโทษตัวเองด้วยล่ะ ตั้งแต่ได้รู้จักกับนายฉันได้เรียนรู้ความรู้สึกมากมายและได้รู้ว่าตัวเองมีค่าแค่ไหนทุกอย่างมาจากนายนะ”

    “แต่....”

    “ลาก่อนนะ......” หญิงสาวค่อยๆหลับตาช้าๆราวกับว่าแค่หลับไปเฉยๆ แต่ชายหนุ่มรู้ดีว่าเธอไม่ได้เป็นเช่นนั้นเพราะเธอได้จากเขาไปแล้ว....




    บทนำ

    ชาร์จเนื้อเรื่อง เซียร์

    “นี่เธอพี่เซียร์สอบได้ที่หนึ่งอีกแล้วน่าอิจฉาจังเนอะ”

    “นั่นสิเนอะ บวกกับหน้าตาพี่แกแล้วโคตรเพอร์เฟ็กเลยอะคนอะไร้หน้าหว้านหวาน ผมก็ย้าวยาว ตัวสูงผิวขาวอย่างกะผู้หญิงเลยนะเธอ”

    ชายผู้ถูกกล่าวถึงเผอิญผ่านมาได้ยินพอดี

    “แต่ฉันเคยได้ยินว่าเมื่อก่อนพี่เขาอ้วนน่าเกลียดจะตาย”

    “เมื่อก่อนอ้วน??? คงเป็นเมื่อชาติที่แล้วล่ะสิที่อ้วน”นักเรียนสาวพูดแกมหัวเราะเมื่อก่อนผมอ้วนจริงๆนะแต่ด้วยความพยายามทั้งหมดบวกความอยากหล่อจึงออกกำลังกายทุกวันลดอาหารที่มีไขมันและแล้ว

    ผลก็คือผมหล่อระเบิดระเบ้อ แต่น้องผู้หญิงพวกนี้ชอบคนที่หน้าตาเหรอเนี่ย

    “ไอ้หนู รีบไปขึ้นห้องเรียนได้แล้วเดี๋ยวก็ไม่ทันหรอก” ประโยคนี่เป็นของอาจารย์ปิงปิง เธอเป็นหญิงแก่ ทว่าเธอไม่ใช่คนแต่เป็นวิญญาณที่สิงสถิตยู่โรงเรียนนี้มานานมากคนที่เห็นและได้ยินมีเพียงผมคนเดี

    ยวเพราะอุบัติเหตุเมาแล้วขับของคนๆหนึ่ง ในวันนั้นผมขึ้นรถเมล์ไปโรงเรียนเหมือนทุกครั้งเรียกได้ว่าแทบจะไม่มีอะไรแตกต่าง น่าเจ็บใจมากๆเลยเชียวล่ะคนนั่งฝั่งผมก็ตั้งหลายคนแต่ทำไมต้องเจาะจงชนผมด้ว

    ยก็ไม่รู้ ตั้งแต่นั้นมาผมสามารถมองเห็นวิญญาณได้และทำให้ผมเจอกับ...

    “นายบ่นอะไรอยู่น่ะคนอ่านเขาไม่ชอบหรอกรีบตัดเข้าเรื่องสักทีเหอะ”

    ชายคนนี้ชื่อทาทารัส หน้าคมเข้ม นัยน์ตาเหมือนงูพิษมีสองสีข้างซ้ายสีม่วงข้างขวาสีฟ้า หลังจากเกิดอุบัติเหตุเขาได้เข้าสิงผม แน่นอนว่าไม่มีใครมองเห็นตานี่นอกจากผม ที่ผมผอมได้ก็เพราะเขานี่แหละต้อง

    ขอบคุณนายจริงๆ แต่จะดีกว่านี้อีกถ้าไม่มีของแถมมาด้วยนั่นคือไอ้หน้าหวานๆเหมือนผู้หญิงนี่ หากจับผมแต่งหญิงล่ะก็รับรองแยกไม่ออก
    “ครับๆ อีกตั้งสิบห้านาทียังไงก็ทันแหละครับ”
    “เถียงฉันเรอะ เดี๋ยวโดนๆ”
    “ขอโทษครับ” ผมพูดจบ อาจารย์ปิงๆ ก็ลอยหายไปไหนก็ไม่รู้
    “ติ๊ดดดดดดดดด” ผมกดรับโทรศัพท์
    “ฮาโหล”
    (นี่ใช่เบอร์ของเซียร์ รึเปล่าจ๊ะ) เสียงผู้หญิงพูดมาตามสาย
    “ใช่ครับ”
    (ดีใจด้วยนะจ๊ะ เธอได้มาเรียนที่เซนไฮส์แล้วล่ะ)
    “เอ่อครับ” ผมลงสอบที่โรงเรียนนี้ไว้นี่นา ไม่คิดว่าจะสอบผ่านนะเนี่ย
    (และก็อีกอย่างนึงนะจ๊ะทางเราได้ลงมติให้เธอเป็นประธานของโรงเรียนเซนไฮส์ เนื่องจากเธอทำคะแนนได้สูงสุดจ้ะ)
    “จริงเหรอครับ”ว้าว อะไรจะฟลุ๊คขนาดนั้น
    (จะโกหกทำไม่ล่ะจ๊ะ)
    “ขอบคุณครับที่โทรมาบอก”


    กว่าจะได้รับใบเกรดกปาเข้าไปเที่ยงครึ่ง ไม่รู้จะให้ไปตั้งแต่เช้าทำซากอะไร รู้แบบนี้ไปมันซะเวลานั้นทีเดียวซะก็ดี มาที่บ้านของผม ในห้องนั่งเล่นผมเล่าเรื่องที่อาจารย์จากโรงเรียนเซนไฮส์โทรมาให้พ่อแม่ฟัง
    “ดีใจด้วยนะลูกที่ได้ไปเรียนที่เซนไฮส์” พ่อกับแม่แสดงความยินดีกับผม อยากให้ถึงวันเปิดเทมอเร็วๆจัง




    เปิดเทมอแล้วจ้า

    แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Prince.NO9 : 9th June 2012 เมื่อ 11:02

  2. รายชื่อสมาชิกจำนวน 3 คนที่กล่าวขอบคุณ:


  3. #2
    Stay In The Dream....
    วันที่สมัคร
    Jul 2011
    ที่อยู่
    Find me in the Dream
    กระทู้
    1,015
    กล่าวขอบคุณ
    1,000
    ได้รับคำขอบคุณ: 698
    Blog Entries
    2
    ปูเสื่อรออ่านครับผม ^^

    ---------------------------------------------------------------

  4. สมาชิกที่กล่าวขอบคุณ:


  5. #3
    CrockStudio
    วันที่สมัคร
    Jul 2011
    กระทู้
    520
    กล่าวขอบคุณ
    1,485
    ได้รับคำขอบคุณ: 382
    ขอมารอด้วยคนละกันนะครับ

    (ท่านแต่ง 2 เลยรึ เก่งมากครับ ยอมรับๆ)

    อ้างถึง กระทู้ต้นฉบับโดยคุณ Prince.NO9 อ่านกระทู้
    บ้าพลังมากไปหน่อยครับ
    เหอๆ ชูกำลัง !!
    แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย taone1414 : 5th June 2012 เมื่อ 22:22

  6. สมาชิกที่กล่าวขอบคุณ:


  7. #4
    ชอบโพสต์เป็นชีวิตจิตใจ
    วันที่สมัคร
    Mar 2012
    กระทู้
    300
    กล่าวขอบคุณ
    482
    ได้รับคำขอบคุณ: 78
    อ้างถึง กระทู้ต้นฉบับโดยคุณ taone1414 อ่านกระทู้
    ขอมารอด้วยคนละกันนะครับ

    (ท่านแต่ง 2 เลยรึ เก่งมากครับ ยอมรับๆ)

    บ้าพลังมากไปหน่อยครับ

  8. สมาชิกที่กล่าวขอบคุณ:


  9. #5
    ชอบโพสต์เป็นชีวิตจิตใจ
    วันที่สมัคร
    Mar 2012
    กระทู้
    300
    กล่าวขอบคุณ
    482
    ได้รับคำขอบคุณ: 78
    ก่อนเริ่มคาบเรียน Awakening


    ณ เรือสำราญขนาดใหญ่สามารถบรรจุคนได้มากมายกลับมีผู้โดยสารไม่ถึงสิบซึ่งแน่นอนว่าไม่ได้นับรวมลูกเรือ จุดหมายของเรือลำนี้คือเกาะซึ่งเป็นที่ตั้งของโรงเรียนเซนไฮส์ กล่าวถึงโรงเรียนนี้เรียกได้ว่าเป็นโรงเรียนในฝันของใครหลายๆคน เพราะมันไม่ใช่แค่โรงเรียนประจำแต่เป็นเหมือนประเทศเล็กๆที่เรียกโดยรวมว่าโรงเรียนเซ็นไฮส์อาจเนื่องมาจากบนเกาะมีร้านขายของขายเสื้อผ้าแบรนด์เนมดังๆ มีห้างเล็กๆ มีร้านขนมให้ซื้อกิน และอีกหลายๆอย่างที่โรงเรียนสรรหามาให้ ทุกๆหนึ่งเดือนเรือขนส่งสินค้าจะมาเทียบท่าเพื่อส่งของ รับประกันได้เลยว่าไม่มีทางที่ของจะขาดตลาด ทำให้บนเกาะนี้เปรียบเสมือนสวรรค์เล็กๆ

    และตอนนี้เซียร์ก็อยู่บนเรือด้วยเช่นกันเขากำลังนอนพักผ่อนในห้องที่พนักงานเตรียมใว้ให้ อ้อแล้วค่าใช้จ่ายทั้งหมดตั้งแต่เรือยันห้องพักทางโรงเรียนออกให้ทั้งหมด

    “เบาๆนะมันเจ็บ” ชายหน้าสวยเอ่ยเบาๆ

    “รู้แล้วน่า” ทาทารัสผ่อนมือที่กระทำลง

    “อ๊าาาา สบายจัง ลึกอีดนิดสิ อีกนิดนึงนะ อ๊าาาา” เซียครวญครางอย่างพอใจ

    “อย่าทำเสียงอย่างนั้นซี้เดี๋ยวคนอ่านก็เข้าใจผิดหรอก”

    “แหมก็ผมชอบให้ทาทารัสแคะหูอะ มันจักกะเดียมดีแถมพอแหย่ไปถึงจุดๆหนึ่งมันก็จะเสียวซ่านไปทั้งตัวเลยนะเป็นอะไรที่ผมชอบมากเลยล่ะ” เซียบอกด้วยความตื่นเต้น

    “เสียวซ่านเรอะต้องเจอนี่” ทาทารัสนึกหมั่นไส้ เขาจึงแหย่ไม้สีขาวๆ ที่ปลายทั้งสองข้างเป็นสำลีลงลึกจนไปโดนแก้วหู(เด็กดีห้ามเรียนแบบเด็ดขาดไม่งั้นแก้วหูทะลุอาจพิการได้)

    “โอ๊ยเจ็บ” เซียร์ดันมือคนแกล้งให้พ้นหัวพลางถอยกรูดติดกำแพง

    “โถ่!!! แค่ล้อเล่นเอง”

    “มันไม่สนุกนะครับถ้าหูหนวกขึ้นมาใครจะรับผิดชอบ”

    “เอ่อ...โทษทีฉันลืมนึกไป เอาเป็นว่าจะไม่ทำอีกแล้ว” ชายนัยน์ตางู ขอโทษขอโพยอย่างสำนึกผิด

    “คิดดูอีกทีฉันว่า...” ทาทารัสโยนไม้ขาวทิ้งไปพลางรื้อกระเป๋าเสื้อผ้าของเซียร์ ควานหาสักพักก่อนจะหยิบเครื่องแบบนักเรียนหญิงของโรงเรียนเซนไฮส์มาโชว์หลา

    “นายจะทำอะไรอย่านะ” คนหน้าหวานรู้ชะตากรรมที่กำลังจะเจอทันที

    “เหอๆๆๆ ทำให้นายสมหญิงไงล่ะ” ทาทารัสนึกสนุกเขาคลี่ยิ้มบางๆ ความวุ่นวายเกิดขึ้นในห้องสี่เหลี่ยม เซียร์วิ่งวุ่นวนหลบไปมา ทว่าเขาก็พลาดจนได้เมื่อเผลอสะดุดเท้าตัวเอง ชายหน้าสวยหน้าคะมำไม่เป็นท่าพอจะยันกายลุกขึ้นก็สายไปเสียแล้ว ทาทารัสกดเซียร์ลงก่อนจะเริ่มจับเซียร์ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนมาดเซอๆ มาใส่ชุดเครื่องแบบนักเรียนหญิงที่มาอยู่ในกระเป๋าของเขาได้อย่างไร

    “ม่ายยยยยย!!!” ชายหนุ่มร้องเสียงหลงเขาไม่สามารถขัดขืนทาทารัสที่แรงเยอะกว่า จึงทำได้แค่ยอมรับชะตากรรม

    แกร๊ก ประตูเปิดออกอย่างแรงพร้อมร่างบางเดินเข้ามาหน้าตาตื่น

    “อ้าว??? ฉันนึกว่าเธอโดนทำร้ายซะอีกเมื่อกี๊พูดคนเดียวเหรอแล้วลงไปทำอะไรบนพื้น???” ผู้มาใหม่ยิงคำถามสร้างความฉงนให้แก่สองหนุ่ม เซียร์อาศัยจังหวะนี้ผลักนายตัวร้ายให้พ้นกาย แล้วเด้งตัวขึ้นยืนอย่างเหลอหลา

    “ช..ใช่ครั...โอ๊ะ” ทาทารัสหยิกแขนเซียร์เบาๆ “ใช่ค่ะฉันพูดคนเดียวน่ะ” เซียร์จำใจพูดไปน้ำตาซึมไป หญิงสาวเลิกคิ้วสงสัย เธอก็เป็นนักเรียนของเซนไฮส์เหมือนกัน

    “หึๆๆ ฉันพึ่งรู้นะเนี่ย เซนไฮส์รับคนบ้ามาเข้าเรียนด้วย” หญิงสาวเอ่ยพลางยิ้มเยาะ

    “เพื่อนฉันไม่ใช่คนบ้านะยัยสมองทึบ” ทาทารัสสวนกลับทันควันแต่น่าเสียดายที่เธอไม่ได้ยินเสียงของเขาซะนี่

    “คุณชื่ออะไร” เซียร์ถาม

    “ถือเป็นโชคดีของเธอที่จะได้รู้ชื่อของฉัน ฉันชื่อคิชิโมะโตะ โคโนฮะ” โคโนฮะตอบสีหน้ายิ้มแย้ม คงภาคภูมิใจชื่อของตัวเองซะเต็มประดา

    “กรี๊ดดดดดดดดดดด!!!” เสียงผู้หญิงกรีดร้องดังลั่น

    “เกิดอะไรขึ้น” โคโนฮะถามเซียร์อย่างฉงน ทว่าชายหน้าหวานวิ่งรี่ตามต้นเสียงนั้นไปด้วยความรวดเร็วโดยไม่สนใจสาวร่างเล็กแถมลืมไปว่าตัวเองใส่ชุดผู้หญิงอยู่ จนมาถึงที่หน้าเรือเจอคนสองสามคนมุงดูผู้หญิงคนหนึ่งกอดร่างแน่นิ่งในอ้อมแขนพลางร้องไห้ไปด้วย

    “เกิดอะไรขึ้นครับ” เซียร์กล่าว

    “อ้อ คนตายน่ะ” ชายหน้าตี๋ ผิวออกเหลืองเหมือนคนจีนตอบหน้าตาย

    “อันนั้นผมรู้แล้ว...แต่หมายถ..” เซียร์ถูกขัดคำ ชายหน้าตี๋เอ่ยถามกลับมาก่อนว่า

    “เธอเป็นทอมเรอะ”

    “ผู้ชายต่างหากเล่า” ท่าทางกระตุ้งกระติ้งของเซียร์ยิ่งทำให้คนตรงหน้าสงสัย

    “งั้นอธิบายเรื่องชุดหน่อยซิ” ...อ๊ะแย่ล่ะสิ...เซียร์สำรวจตัวเองเมื่อฉุดคิดขึ้นได้ก่อนจะมองจิกทาทารัสชายผู้สร้างปัญหาให้เขา ทาทารัสเบือนหน้าหนีทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้และลอบยิ้มเล็กน้อยอย่างสะใจ

    “เอ่อ.....” เซียร์ไม่รู้จะตอบอย่างไรดีหากลองบอกว่าแต่งหญิงเป็นงานอดิเรกมันก็เป็นกระเทยดีๆนี่เอง แต่จะตอบว่าเขาเป็นผู้หญิงมันก็ไม่ใช่เขาควรทำอย่างไร..สถานการณ์นี้มันกลืนไม่เข้าคายไม่ออกนี่นา...

    “แฮ่กๆๆๆ รอกันมั่งสิยะแล้วเกิดอะไรขึ้นน่ะ” โคโนฮะที่ตามมาถึงทีหลังหอบถี่ๆพลางถามไม่เจาะจงคนตอบ

    “คนตายไง....” โคโนฮะมองหนุ่มหน้าตายตาเขียว

    “ระวังปากนายไว้เถอะเดี๋ยวตายศพไม่สวยเอานะ”

    “เอ๋....ฉันเป็นผู้ชายนี่ ต้องเดี๋ยวตายศพไม่หล่อรึเปล่าหว่า” แล้วชายหน้าตี๋กับโคโนฮะก็เปิดฉากทะเลาะกันอย่างดุเดือด เซียร์ต้องขอบใจผู้หญิงคนนี้จริงๆที่ทำให้เขารอดพ้นสถานการณ์เมื่อกี้มาได้

    “เอ๊ะที่หลังของเธอมีรอยเลือดเขียนอะไรไว้ด้วยล่ะ” หนุ่มแว่นพูดขึ้นมาทำให้ทุกคนต้องหันไปมองตาม

    “เอาของๆข้าคืนมาซะ” เซียร์อ่านประโยคนั้น

    “น่าขนลุกจัง” โคโนฮะว่าพลางลูบแขนเบาๆ หญิงสาวชุดไปรเวทททำท่าจะวิ่งไปบอกพนักงานหรือใครสักคนที่เธอสามารถพึ่งพาได้ แต่หนุ่มแว่นก็รั้งเธอไว้ซะก่อน

    “จะไปไหนน่ะริส ถ้าจะไปบอกผู้ใหญ่ล่ะก็อย่าดีกว่านะเดี๋ยวจะเป็นเรื่องใหญ่ซะเปล่าๆ”

    “แล้วจะให้ทำยังไงเล่า” หญิงสาวกล่าวน้ำเสียงบ่งถึงความกลัว ชายหนุ่มขยับแว่นเล็กน้อย

    “ผมว่าเราน่าจะไปรวมกันที่ห้องโถงนะครับ อ้อที่ว่าให้ไปรวมกันเนี่ยเอาเฉพาะแค่นักเรียนของโรงเรียนเซนไฮส์นะครับ ผมสงสัยว่าคนร้ายน่าจะอยู่ในกลุ่มพวกเรานี่แหละ ส่วนศพก็ซ่อนไว้ก่อน” ...จะเล่นบทนักสืบรึไง...เซียร์คิดในใจพลางมองหนุ่มแว่นไม่วางตาบางทีเขาอาจเป็นคนร้ายเองก็ได้ ทำไมต้องเอาศพไปซ่อน ทำไมถึงบอกใครไม่ได้

    “บ้ารึเปล่าเอาศพไปซ่อนเนี่ยนะ ผมว่าพวกเราน่าจะไปบอกผู้ใหญ่ดีกว่า”

    “เมื่อกี้นี้ฉันได้ยินนายพูดกับหนุ่มจีนคนนั้น นายเป็นผู้ชายที่นิยมแต่งหญิงสินะ คำพูดของกระเทยจะเชื่อได้เรอะ” ทาทารัสปี๊ดขึ้นมาทันทีเขาซัดหมัดเข้าหน้าของไอ้แว่นจอมกวนบาทา แต่วืดซะเฉย นอกจากเซียร์แล้วเขาไม่สามารถสัมผัสใครได้อีก

    “หรือทุกคนคิดว่าไง” หนุ่มแว่นหันไปขอความเห็นคนอื่น

    “ฉันว่าชินไนพูดถูก” ริสพูดเสียงสั่นเครือ เธอไม่รู้จะเชื่อใครดีระหว่างชายแต่งหญิงหรือชายที่ดูทรงภูมิปัญญา แต่เธอก็ตัดสินใจเลือกชินไนอาจเพราะเขาดูฉลาดเฉลียวและอาจเพราะปัจจัยหลายๆอย่างที่หนุ่มหน้าสวยของเราไม่มี

    “น..นายเอาศพไปซ่อนทำไมคงไม่ใช่ว่าคนร้ายคือนายซะเองหรอกนะ” เซียร์ไม่รู้จะพูดให้คนอื่นเข้าข้างเขายังไง

    “กล่าวหาฉันเรอะ ฉันจะทำเรื่องอย่างนั้นทำไมอนาคตฉันยังอีกไกลนะ หัดเอาสมองของความเป็นชายคิดบ้างซี่ อ๊ะลืมไปว่านายใช้สมองเน่าๆแบบกระเทยคิดสินะ นี่แหละสุ...” พลั่ก ชินไนล้มตึงไปนอนข้างๆศพผู้หญิง เขาพยุงตัวเองขึ้นมามองเจ้าของหมัด แก้มของชินไนเกิดรอยช้ำบางๆ

    “อ๊ะ โทษทีมือมันไปเอง” หนุ่มจีนนั่นเองเป็นคนออกหมัด หน้าของเขานิ่งมากแทบจะไม่แสดงอารมณ์ใดๆ

    “ฉันไมรู้หรอกว่าควรจะเลือกใครแต่การต่อว่าเสียดสีคนอื่นมันไม่ดีหรอกย่ะ” โคโนฮะบอกพลางชี้หน้าชินไน

    “พวกแกจะต้องเสียใจทีเลือกมันจำไว้” ชินไนเอ่ยอย่างเดือดดาล

    “ไปกันเถอะริส คานะ” คานะหญิงสาวที่ร้องไห้อยู่ละจากร่างเพื่อนและเดินไปกับกลุ่มนั้น

    “ขอบคุณครับ” เซียร์เอ่ย

    “ไม่เป็นไรเรื่องเล็กน้อย ฉันซุนอี้เถีย เรียกซุนอี้ก็ได้ และนาย...”

    “เซียร์ครับ ”

    “ฉัน...” หญิงสาวจะแนะนำตัวบ้างแต่ไม่ทันซุนอี้ที่พูดขึ้นมาด้วยความจงใจ

    “อื้ม...ไปตั้งหลักที่ห้องนายกันเถอะ” ซุนอี้คล้องคอชายหน้าหวานเดินไปโดยไม่สนใจหญิงสาวที่อารมณ์คุกรุ่นเล็กน้อย

    “พวกนายอย่าทำเป็นเมินกันนะยะ ฉันชื่อคิชิโมะโตะ โคโนฮะ นี่ๆๆๆๆสนใจกันบ้างซี่ยะ” สองหนุ่มไม่สนใจเสียงเขียวเคืองขุ่น นอกจากเร่งฝีเท้าให้เร็วหนีร่างบางที่กำลังตามมาเอาเรื่อง

    ทาทารัสสำรวจศพหญิงสาวอย่างถี่ถ้วน

    “เอาของๆข้าคืนมาเหรอ” อักษรสีแดงบนตัวศพ ลายมือนั้นช่างคุ้นเคยเหลือเกิน หน้าคมเข้มเงยขึ้นช้าๆ นัยน์ตางูหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อต้องกับแสงพระอาทิตย์ก่อนจะพึมพำเบาๆ “เธอยังอยู่ดีรึเปล่านะ...ลิลิธ”



    “กรี๊ดดดดดดดด!!!” เสียงกรีดร้องดังขึ้นอีกครั้ง สองหนุ่มมองหน้ากันนิดหนึ่ง แล้วมุ่งไปตามเสียงซึ่งดังมาจากท้ายเรือ

    “เฮ้ พวกนายรอฉันบ้างสิยะ” โคโนฮะตะโกนไล่หลังมาแต่หนุ่มทั้งสองไม่ได้สนใจ เมื่อมาถึงท้ายเรือภาพตรงหน้าทำให้เซียร์แทบอยากอ้วก ท้องของคานะเป็นแผลเหวอะหวะ สีหน้าของเธอบ่งถึงความทรมาณก่อนตาย นัยน์ตาเบิกโพลงกว้าง ปากอ้าค้างผิดแปลก ไส้สีแดงสดยาวกองรวมกันอยู่ข้างนอกคงเพราะถูกคนทรามต่ำช้าล้วงออกมา และไม่ไกลกันนักริสเธอนั่งกอดเข่าร้องห่มร้องไห้อย่างหวาดผวา

    “ชินไนล่ะ” ซุนอี้ถามพลางเขย่าเธอเบาๆ

    “ผู้ชายคนนั้นฆ่าคานะ”

    “ชินไนหรอ” เธอพยักหน้าอย่างเชื่องช้า

    “แกนะแก” ซุนอี้กำหมัดแน่นหากชินไนอยู่ตรงนี้คงโดนหนุ่มจีนประเคนหมัดให้ไม่ยั้ง

    “เออยัยนั่นล่ะ” ซุนอี้ถามถึงโคโนฮะ

    “อ้าว..ก็เมื่อกี้นี้ยังตามมาอยู่เลย” เซียร์บอกพลางหันหลังจะมาชี้เพื่อนสาวแต่เธอไม่ได้อยู่ตรงนั้น

    “เวรแล้ว” หนุ่มจีนสบถ เขากำลังจะย้อนกลับไปหาสาวร่างเล็กแต่....

    “เฮ้พวกนาย แฮ่กๆๆ คราวหน้ารอกันบ้างซียะ แฮ่กๆๆ” โคโนฮะวิ่งมาอย่างช้าๆก่อนจะมาหยุดตรงหน้าเหยื่อผู้เคราะห์ร้าย พลันที่ภาพอันน่าสยดสยองประจักษ์แก่สายตา เธออาเจียนออกมาทันที ซุนอี้ลูบหลังโคโนฮะเบาๆ

    “อย่าทำให้เป็นห่วงได้ไหม” ซุนอี้พูดอย่างอ่อนโยน

    “ฉันผิดที่ไหนกันล่ะยะพวกนายอะผิดไม่ยอมรอฉัน” เสียงแข็งกระด้างตอบทันควัน แล้วทั้งสองคนก็เริ่มฉากทะเลาะกันอีกครั้ง....ทาทารัสหายไปไหนนะเวลาสำคัญดันไม่อยู่ซะได้...ทันใดนั้นเซียร์เหลือบไปเห็นเงาดำแวบๆอาจเป็นชินไนก็เป็นได้ เขาตัดสินใจตามเงานั้นไป เจ้าของเงาปริศนาหายเข้าไปในเรือมันวิ่งขึ้นวิ่งลงบันไดหลอกล่อเซียร์อย่างสนุกสนาน และแล้วการเล่นซ่อนหาก็จบลงเมื่อเงาดำที่คาดว่าเป็นชินไนหายเข้าห้องพักห้องหนึ่งอย่างจงใจ เซียร์ไม่ลังเลตามเข้าไปด้วยความมุ่งมั่น

    ฉึก เซียร์โดนแทงท้องความเจ็บอย่างฉับพลันแล่นเข้าสู่ประสาทสัมผัสเขาผลักหนุ่มแว่นล้มลง ในจังหวะที่ดึงมีดออกชินไนลุกขึ้นมายืนดังเดิมแล้วดึงมีดซึ่งเหน็บอยู่ที่ขามาจ้วงแทงหนุ่มหน้าสวยไม่ยั้งเลือดแดงฉานพลุ่งกระฉูดเลอะเปรอะเต็มเสื้อชายผู้โหด*****ม ในที่สุด เซียร์ล้มลงเขาหายใจโรยรินระคนใกล้หมดลม

    “นายทำ....อย่างนี้...ทำไม” หนุ่มแว่นไม่ตอบเขาแสยะยิ้มกริ่มแล้วกำชับมีดให้แน่นมือจากนั้นมีดก็ทะลุตัดขั้วหัวใจร่างบนพื้นพลันบังเกิดสิ่งแปลกประหลาดขึ้น สีสันรอบๆกายค่อยๆ กระจายตัวเป็นวงกว้างเคลื่อนที่เหมือนคลื่นน้ำไล่จากกลางพื้นห้องแล้วไต่ขึ้นกำแพง จนกลายเป็นวงกลมขนาดใหญ่ที่เพดานแล้วเล็กลงเรื่อยๆจนสามารถเห็นเป็นวงกลมขนาดเล็กตรงกลางเพดาน ราวกับถูกดูดกลืนหายไป ทั้งห้องเปลี่ยนเป็นขาวดำ หรืออาจเป็นขาวดำทั้งโลก

    เซียร์ตะลึงงันกับสิ่งที่เกิดขึ้นพยายามหาเหตุผลมาทำความเข้าใจแต่ไม่ว่าจะคิดอย่างไรก็ไม่สามารถอธิบายเป็นวิทยาศาสตร์ได้ พื้นห้องนูนสูงขึ้นเหมือนกล่องสี่เหลี่ยมก่อนจะเปลี่ยนรูปร่างเป็นผู้หญิงสวยในชุดนอนกระโปรงบางสีดำสนิท เธอผมดำขลับยาวสลวยราวกับพระเจ้าเป็นผู้ลงพระหัตถ์บรรจงสร้างมันขึ้นมา นัยน์ตานิลกาฬคมสวย จมูกคมได้รูป ปากอวบอิ่มแบบธรรมชาติ ช่างรับกับใบหน้านั้นได้อย่างลงตัวหากใครได้ยลโฉมเข้าต้องนึกว่าเทพอัปสรลงมาจุติแน่แท้ หญิงปริศนายืนค้ำหัวเซียร์ นัยน์ตานิลกาฬมองเขาอย่างสงสาร



    “ยัยเตี้ย ยัยบ๊อง”

    “ไอ้หน้าตาย ไอ้บ้า” ซุนอี้กับโคโนฮะยังไม่เลิกทะเลาะกัน

    “พวกคุณคะ....” ริสพูดอย่างกล้าๆกลัวๆ

    “อะไร” ทั้งสองคนตะคอกพร้อมกัน ริสสะดุ้งเฮือกก่อนจะพูดว่า

    “คือฉันอยากจะบอกว่าตรงนี้มีอะไรเขียนไว้ด้วยค่ะ” ริสทำใจกล้าพลิกศพเพื่อนคว่ำลงเผยให้เห็นรอยเสื้อที่ฉีกขาดและกลางแผ่นหลังมีรอยถูกสลักเป็นล่องลึก

    “เจ้าแย่งทุกอย่างไปจากข้า” ซุนอี้อ่านข้อความนั้น

    “ฉันว่าไอ้คนที่เขียนข้อความนี่ต้องเป็นคนโรคจิตแน่หรือนนายคิดว่าไงเซียร์...” หนุ่มจีนถามความเห็นชายหน้าหวานทว่าเขาได้หายไปตั้งนานแล้ว

    “อ้าวเซียร์หายไปไหนล่ะ” ซุนอี้หน้าตาตื่นตระหนกโคโนฮะเองก็เหมือนกัน

    “ตายล่ะฉันจะไปตามหาเอง” สาวร่างเล็กทำท่าจะวิ่งแต่ก็ถูกหยุดด้วยมือหนาของหนุ่มจีน

    “เธออยู่นี่แหละเดี๋ยวฉันไปเอง” ซุนอี้ว่าก่อนจะออกวิ่งอย่างไร้จุด พร้อมกับทาทารัสที่ตามไปติดๆ



    “ไง ส่วนหนึ่งของฉัน” เสียงเอื้อนเอ่ยช่างไพเราะดุจระฆังยามเช้า ...ส่วนหนึ่งของฉัน???... เธอคนนี้ต้องการจะสื่ออะไรกัน เซียร์อยากถามว่ามันคืออะไรแต่เขาไม่มีแม้แรงจะเปล่งเสียง ได้แต่มองด้วยหางตา

    “กลับมาเป็นหนึ่งเดียวกันเถอะนะ” เมื่อเธอสัมผัสมือของชายหน้าหวาน สาวปริศนาก็หายเข้าไปในตัวของหนุ่มเจียนตาย

    พรึ่บ แสงสีกลับมาอีกครั้ง มีดถูกดึงออกแล้วปาออกอย่างแรงไปปักกำแพงห้องเฉียดใบหูหนุ่มแว่นแค่นิ้ดหนึ่ง

    “แกยังไม่ตายอีกเรอะ” ชินไนถามทั้งที่ตัวเองหันหลังให้

    “แล้วจะทำไมล่ะ” เสียงใสดุจระฆังเอ่ย

    “ฮ่าๆๆ ทำเป็นแอ๊บเสียงหวาน ฉันก็จะ.....” พอหันกลับมาชินไนถึงกับอ้าปากค้างเมื่อเบื้องหน้าคือผู้หญิงสวยเกินจะบรรยาย(ซ้ำอีกรอบ)

    “หืม”

    “ฉันก็จะฆ่าแกซะ” หนุ่มแว่นพลุ่งของมีคมหมายจะฆ่าหญิงสาว

    ฉึกๆๆๆ เขาจ้วงแทงท้องเธอครั้งแล้วครั้งเล่า ก่อนจะหยุดลงแล้วจ้องเธออย่างบ้าคลั่ง

    “มันเจ็บนะ” เธอเม้มปากแน่นก่อนจะปัดชายหนุ่มกระเด็นพลางดึงมีดทิ้ง “ตาฉันบ้างล่ะ...” เธอหายใจเข้าเต็มปอด

    “  เด็กน้อยผู้หลงใหลวังวนรัติกาลชั่วร้ายเอย
    ” เสียงดุจระฆังเอ่ยเป็นท่วงทำนองอันเสนาะหู แต่สำหรับชินไนมันช่างน่ารำคาญ เขาอุดหูพยายามจะหนีไปให้พ้นๆ ทว่าต้องชะงักราวกับถูกตรึง

    “เจ้ากระทำบาป เจ้าฆ่าผู้บริสุทธิ์ เจ้ารู้ถึงบาปนั่น เจ้าคือปีศาจแต่กระนั้น เจ้าต้องการไถ่บาปหรึอไม่” เธอเอ่ยถามเสียงเปี่ยมไปด้วยความเมตตา ชินไนไม่ตอบ กลับกันเขาคว้ามีดบนพื้นขึ้นมาคิดจะคว้านท้องเธอเสีย

    “คำตอบคือไม่สินะ” เคียวสีเงินเงางามปรากฏขึ้น

    “ย้ากกกกกกกกก!!!” ชินไนตรงเข้าบวกไม่ลังเล หญิงสาวไม่สะทบสะท้านเธอเตะผ่าหมากไปหนึ่งดอกหนุ่มแว่นทรุดฮวบไปกองกับพื้น ใบมีดเว้าคมกริบเลื่อนไปอยู่ไม่ห่างจากคอของชินไน เธอสามารถปลิดชีพคนชั่วช้าได้อย่างง่ายดายเมื่อต้องการ

    “นายก็แค่สวะ ไม่คู่ควรเกิดมาบนโลกใบนี้ สมควรอย่างยิ่งที่จะตาย....นี่คือคำพิพากษาจากฉัน"

    “หยุดก่อนเซียร์” ทาทารัสร้องห้ามช้าไปเพียงเสี้ยววินาที เพราะหัวของชินไนมิได้อยู่บนบ่าอีกแล้ว หญิงสาวนัยน์ตานิลกาฬค่อยๆเลือนรางไปช้าๆ ก่อนจะกลายเป็นเซียร์ดังเดิมเขากำลังจะล้มลง โชคดีที่ทาทารัสรับไว้ได้พอดีก่อนที่หัวของเซียร์จะกระแทกพื้น

    “ ดวงวิญญาและร่างกายที่ร่องลอยมาตลอดกาล” เสียงเพลงของความโหยหาดังขึ้นช้าๆ

    “ ดูเลือนรางเหือดแห้งไปสู่ช่วงชีวิตนิรันทร์อันไม่มีความหมาย”

    “ ตัวเราเองหากไร้เธอก็เป็นเพียงกฎสวรรค์ชี้ทางอันโหดร้าย”

    “ คำรำพันดั่งแสงทอช่วยโอบอุ้มให้เราอุ่นใจ”

    “เกิดอะไรขึ้นกับนายเนี่ย” ทาทารัสพึมพำ

    “เซียร์!!!” ซุนอี้รีบรุดมาทันทีเขาอุ้มร่างบอบบางเหมือนผู้หญิง...ตัวนายเบาขนาดนี้เลยหรือเซียร์...เขาไม่รอช้ารีบมุ่งไปห้องพยาบาล


    ผมพยายามเต็มที่แล้วครับพยายามบรรยายเท่าที่นึกออกอยากให้เพื่อนๆพี่ๆทุกคนเห็นภาพใกล้เคียงกับที่ผมเห็นมากที่สุด
    แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Prince.NO9 : 9th June 2012 เมื่อ 11:09

  10. #6
    ชอบโพสต์เป็นชีวิตจิตใจ
    วันที่สมัคร
    Jul 2011
    ที่อยู่
    ที่เดิม...ที่เรายังรักกัน
    กระทู้
    516
    กล่าวขอบคุณ
    344
    ได้รับคำขอบคุณ: 363
    แต่งได้ค่อนข้างดีครับผม แต่แก้ไขคำผิดหน่อย แล้วชื่อตัวละคร
    ผมว่ามันให้ความรู้สึกแปลกๆ ทาทารัส โคโนฮะ

    By Stormwind [Male]
    TKM Love Vs Zombies นี่แหละ นิยายของจริง

  11. สมาชิกที่กล่าวขอบคุณ:


  12. #7
    ชอบโพสต์เป็นชีวิตจิตใจ
    วันที่สมัคร
    Mar 2012
    กระทู้
    300
    กล่าวขอบคุณ
    482
    ได้รับคำขอบคุณ: 78
    อ้างถึง กระทู้ต้นฉบับโดยคุณ Stormwind อ่านกระทู้
    แต่งได้ค่อนข้างดีครับผม แต่แก้ไขคำผิดหน่อย แล้วชื่อตัวละคร
    ผมว่ามันให้ความรู้สึกแปลกๆ ทาทารัส โคโนฮะ

    By Stormwind [Male]

    ที่ว่าแปลกคือในทางที่ดีหรือไม่ดีครับ ขอชี้แจงนิดนึงโรงเรียนนี้มันเป็นโรงเรียนที่รวบรวมคนเก่งจากหลายๆเชื่อชาติไว้ด้วยกันครับ

  13. #8
    สมาชิกใหม่
    วันที่สมัคร
    Apr 2019
    กระทู้
    2
    กล่าวขอบคุณ
    0
    ได้รับคำขอบคุณ: 0
    I appreciate that you produced this wonderful article to help us get more knowledge about this topic. I know, it is not an easy task to write such a big article in one day, I've tried that and I've failed. But, here you are, trying the big task and finishing it off and getting good comments and ratings. That is one hell of a job done!
    https://www.gangboard.com/rpa-online...m_content=sasi
    https://www.gangboard.com/operating-...m_content=sasi


 

กฎการส่งข้อความ

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •  
Back to top