ยินดีต้อนรับเข้าสู่ jokergameth.com
ค้นหาข้อมูลใน jokergameth.com
หน้าแรก สั่งซื้อสินค้า
กระดานพูดคุย เกี่ยวกับเรา

GIGA Three Kingdoms


turbobit


เวปไซท์เราจะอยู่ไม่ได้หากขาดเขาเหล่านี้ รวมช่วยกันสนับสนุนเวปไซท์สปอนเซอร์ของพวกเรา

colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์ สนับสนุนเว็บไซต์ กางเกงเล Joker Game Official Fanpage บล็อคสาวไฮโซ เล่นเกมแล้วได้เงิน โหลดเกม
ให้เช่า Colocation
บริจาค Bitcoin
กางเกงเล
Jokergame Facebook
บล็อคสาวไฮโซ
จ้างให้เล่นเกม
โหลดเกมส์

กำลังแสดงผล 1 ถึง 15 จากทั้งหมด 15
  1. #1
    ชอบโพสต์เป็นชีวิตจิตใจ
    วันที่สมัคร
    Jul 2011
    กระทู้
    278
    กล่าวขอบคุณ
    141
    ได้รับคำขอบคุณ: 162

    _.-=*" หนูรักแม่ บอกช้าไปไหม "*=-._

    ยาวหน่อยนะอ่านหน่อยซึ้งมากๆๆ


    เรื่องนี้เริ่มต้นที่นี่ ณ บ้านหลังเล็ก ๆ ที่แสนยากจน บ้านหลังนี้มีเพียงเด็กหญิงนฤมล และแม่ของเธอ พ่อของเธอเสียชีวิตไปนานแล้ว และแม่ของเธอก็มีอาชีพขายขนมปรากริมไข่เต่าหาเช้ากินค่ำ ถึงกระนั้นด้วยความเป็นแม่ แม่ของนฤมลก็ยังพยายามส่งเสียให้นฤมลได้ร่ำเรียนในโรงเรียนที่เป็นมาตรฐาน

    นฤมลพูดขึ้นกับแม่ในวันหนึ่ง

    “แม่ หนูอยากได้นาฬิกา”

    “มล บ้านเราไม่ค่อยมีเงินนะลูก แต่เอาเถอะ มันเรือนละเท่าไหร่กันล่ะ”

    “ไม่แพงหรอกแม่ พันสองเอง”

    “พันสอง!!” ผู้เป็นแม่อุทานขึ้น

    “มันไม่ใช่เงินน้อย ๆ เลยนะลูก แม่ว่าเอาไว้ก่อนไม่ดีกว่าหรือ”

    “แม่รักหนูมั๊ยเนี่ย”

    “รัก แต่แม่ไม่มีเงินนะลูก วัน ๆ หนึ่งจะกินก็ยังไม่มีเลย”

    “แต่หนูเกลียดแม่” เธอพูดแล้วก็ปึงปังออกจากบ้านไปโรงเรียน

    ตอน นั้นนฤมลได้เรียนอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 แล้ว ด้วยความอายที่แม่ของตนมีอาชีพเป็นแม่ค้าขายขนมหาบเร่ นฤมลจึงกำชับบอกแม่ว่า แม่อย่าไปขายของที่โรงเรียนหนูนะ ผู้เป็นแม่ซึ่งก็เข้าใจกับความอาย แม่จึงไม่ไปขายขนมที่โรงเรียน

    ตอนพักกลางวันของโรงเรียน ในวันหนึ่ง

    “นฤมล มานี่เร็ว มากินของอร่อยนี่”

    “อะไรหรือ” นฤมลก็เดินตามกลุ่มเพื่อนไปอย่างงง ๆ

    “ขนมปลากริมเจ้านี่อร่อยจังเลย ป้าเค้าทำได้หวานมันมากเลยนะ”

    “ไม่เห็นอยากกิน” นฤมลบอก เพราะเธอมักจะต้องกินปลากริมที่เหลือจากการขายทุกวันอยู่แล้ว

    ทันที ที่นฤมลเห็นหาบเร่ของแม่ค้าคนนั้น เธอก็ตกใจอย่างมาก เพราะเธอจำได้ว่า นั่นเป็นแม่ของเธอไม่มีผิดเพี้ยน กำลังนั่งขายขนมให้เด็กนักเรียนอยู่ที่ข้างรั้ว

    “ป้า ๆ มาขายอะไรตรงนี้” นฤมลโวยวาย

    เมื่อแม่เห็นว่าเป็นลูกตัวเองก็เลยรีบเก็บหาบ แล้วก็เดินไป แต่ด้วยความรีบร้อน ทำให้สะดุดล้ม ขนมปลากริมที่เหลือและเงินที่ขายของได้



    หกกระจัดกระจายไปทั่วฟุตบาท เมื่อเก็บเงินได้หมดแล้ว จึงรีบหาบหม้อปลากริมหนีไปอย่างเร็ว



    “แม่ หนูบอกแม่กี่ครั้งแล้วว่าอย่าไปขายของที่นั่น หนูอายเค้านะแม่ แล้ววันนี้แม่ก็ไป ถ้าเพื่อนหนูรู้นะ หนูโดนล้อแน่ๆ”

    “มล แถวนั้นแม่ขายของหมดทุกวันเลยนะลูก ลูกอยากได้นาฬิกาใช่ไหมล่ะ แม่เก็บเงินได้เยอะแล้วนะ ลูกจะได้ได้นาฬิกาอันที่ลูกอยากได้ไงล่ะ”

    “แต่แม่ทำแบบนี้ ก็เท่ากับทำให้หนูอายนะ หนูเกลียดแม่ที่สุด”



    วัน รุ่งขึ้น คุณครูของนฤมลก็สั่งให้นักเรียนทุกคนเขียนเรียงความเรื่อง แม่ของฉัน แล้วให้นำมาส่งอาทิตย์หน้า และให้ทุกคนไปบอกแม่ให้มางานวันแม่ที่โรงเรียนทุกคนด้วย

    นฤมล ไม่รู้จะเขียนอะไร...

    นฤมล ไม่สามารถนึกความดีของแม่ที่ให้กับตนได้...

    นฤมล ไม่เคยได้อะไรที่อยากได้...



    เย็นวันนั้นกลับไป นฤมลก็ไปทำการบ้าน และกินปลากริมไข่เต่าที่เหลือจากการขายดังเช่นทุกวัน พลางนึกว่า

    ‘แม่ เราจะมีอะไรดีหนอ รักเราหรือเปล่าก็คงไม่ เราอยากได้อะไรก็ไม่เห็นจะได้ เรื่องนาฬิกามันก็คงไม่จริง แม่ก็คงหลอกให้เรารอ เหมือนของชิ้นก่อน ๆ ที่เราเคยขอ’

    คืนนั้น นฤมลนั่งเขียนเรียงความ

    นฤมลก็ยังไม่รู้จะเขียนอะไร...



    วัน รุ่งขึ้นแม่บอกกับนฤมลว่า วันนี้กลับบ้านแต่หัววันหน่อยนะลูก แล้วแม่ก็ยิ้มให้ ซึ่งนฤมลก็ทำกริยาบ่นแม่เรื่องนาฬิกาที่หล่อนอยากได้ว่า

    “ทำยังไงแม่ก็ไม่ซื้อให้หนู แม่ไม่รักหนู หนูก็ไม่รักแม่ แล้วจะทำตามที่แม่บอกทำไม”

    แม่ของนฤมลไม่ตอบว่าอะไร ได้แต่ยิ้มให้ลูก



    วันนั้นนฤมลไปเรียนตามปกติ ครูก็ถามว่า ใครเขียนเรียงความไปถึงไหนแล้ว

    นฤมลนั่งเงียบ...

    นฤมลหาสิ่งที่จะเขียนลงไปไม่ได้...

    นฤมลไม่รู้สึกถึงความรักที่แม่ให้



    เย็นวันนั้น...

    “นฤมล กลับบ้านกันเถอะ”

    “อืม ไปสิ”

    นฤมลเดินกลับบ้านกับเพื่อนและมองร้านขายนาฬิกาที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

    “มล คนเค้ามุงอะไรกันน่ะ”

    “รถชนหรือเปล่า แต่ชนใครที่ไหนก็ไม่รู้ ช่างเหอะ”

    “มล ป้าคนนั้นไงที่ขายขนมที่เราเรียกเธอกินวันนั้นไง ป้าเค้าโดนรถชน”

    นฤมลนึก ‘แม่!!’



    เธอรีบวิ่งไปดูเห็นหาบขนมและไม้คานเกลื่อนกลาด หม้อดินใส่ขนมแตกละเอียด และร่างผู้หญิงที่นอนจมกองเลือดอยู่ตรงนั้น… แม่ของเธอเอง

    “แม่!!!” นฤมลตะโกนออกมาเธออุ้มร่างนั้นขึ้นมาพร้อมกับร้องไห้ฟูมฟายจนกระทั่งร่างนั้นกระตุกและสะอึกขึ้น

    “มล แม่รักหนูมากนะ” พร้อมกันนั้นแม่ของเธอก็ยื่นมือข้างขวาที่กำอยู่แน่นและค่อย ๆ แบมือออก

    ภายในมีนั้นมีนาฬิกาที่เปื้อนเลือดอยู่

    “หนูก็รักแม่ค่ะ”

    แม่ของเธอยิ้มแล้วสะอึก ขาดใจตายไปในที่สุด

    “แม่!!!” เธอตะโกนออกมาอีก

    นฤมลเสียใจมาก ร้องไห้ออกมา มือก็ยังกำนาฬิกาเรือนที่แม่ของเธอซื้อให้ไว้แน่น

    นฤมลรู้สึกได้ถึงความรัก...

    นฤมลรู้สึกได้ถึงความเป็นแม่...

    นฤมลรู้สึกได้ถึงความรักที่บริสุทธิ์...



    หลังจากนั้นนฤมลกลับบ้านไประหว่างทางนั้น เธอก็ร้องไห้ไปตลอดทาง เมื่อกลับมาถึงบ้าน

    นฤมลมองจานกับข้าวที่เธอกินกับแม่เมื่อเช้านี้...

    นฤมลมองตรงเก้าอี้ไม้ที่แม่ชอบนั่ง...

    นฤมลมองไปที่กระดาษเรียงความ...

    นฤมลรู้แล้วว่า จะต้องเขียนอะไรลงในกระดาษใบนั้น...



    เธอ เขียนเรียงความได้มากที่สุด โดยเธอเล่าถึงทุกสิ่งทุกอย่างที่แม่ทำให้เธอจวบจนวาระสุดท้ายของแม่ที่จน นาทีสุดท้าย แม่ก็ยังทำเพื่อเธอ...

    และที่วันนี้ไม่มีแม่ ก็เพราะเธอ



    เมื่องานวัน****าถึง นักเรียนทุกคนนำ****านั่งในที่ ๆ จัดไว้ให้ แต่ที่ที่จัดไว้ให้แม่ของนฤมล

    ว่างเปล่า...



    เรียงความของเธอได้รับตำแหน่งที่ 1 ครูจึงได้ให้เธอไปพูดเกี่ยวกับเรียงความชิ้นนี้

    นฤมลเดินขึ้นไปบนเวที

    เธอพูดขึ้น เล่าทุกสิ่งทุกอย่าง เกี่ยวกับแม่ของเธอ ผู้ปกครองและทุกคนที่นั่งฟังน้ำตาไหลซึม...

    รวมทั้งเธอด้วย...



    ขณะที่เธอพูดเรื่องเรียงความของเธอ นฤมลกวาดสายตาไปทั่วห้องประชุม และพบว่า มีแต่ที่ของเธอเท่านั้นที่ว่างเปล่า ที่ตรงนั้น ณ วันนี้



    แม่ของเธอควรจะมานั่งและชื่นชมยินดีกับเธอ แต่วันนี้ไม่มีแม่อีกแล้ว

    มีแต่นาฬิกาเรือนสวยที่เธอใส่อยู่

    และเธอสัญญากับตัวเองว่า

    จะรักษานาฬิกาเรือนนี้ เท่าชีวิต...



    แม่จ๋าหนูรักแม่ แต่นฤมลคงไม่มีแม่ให้บอกรักอีกต่อไปแล้ว

  2. รายชื่อสมาชิกจำนวน 20 คนที่กล่าวขอบคุณ:


  3. #2
    .★" HipHop Never Die "★.
    วันที่สมัคร
    Jul 2011
    กระทู้
    1,371
    กล่าวขอบคุณ
    0
    ได้รับคำขอบคุณ: 995
    โคตรซึ้งอะอ่านคร้าวๆยังซึ้งอะ

  4. รายชื่อสมาชิกจำนวน 2 คนที่กล่าวขอบคุณ:


  5. #3
    สมาชิกเต็มตัว
    วันที่สมัคร
    Aug 2011
    กระทู้
    28
    กล่าวขอบคุณ
    18
    ได้รับคำขอบคุณ: 9
    สำหรับลูกบางคน ไม่เห็นโรงศพไม่หลั่งน้ำตา

  6. รายชื่อสมาชิกจำนวน 5 คนที่กล่าวขอบคุณ:


  7. #4
    ชอบโพสต์เป็นชีวิตจิตใจ
    วันที่สมัคร
    Jul 2011
    ที่อยู่
    —•JKG•—
    กระทู้
    614
    กล่าวขอบคุณ
    152
    ได้รับคำขอบคุณ: 88
    ซึ้งมากครับ น้ำตาแทบล่วงง

  8. รายชื่อสมาชิกจำนวน 2 คนที่กล่าวขอบคุณ:


  9. #5
    ชอบโพสต์เป็นชีวิตจิตใจ
    วันที่สมัคร
    Jul 2011
    กระทู้
    278
    กล่าวขอบคุณ
    141
    ได้รับคำขอบคุณ: 162
    ทำไมคนเข้ามาอ่านน้อยจังล่ะ อยากให้อ่านเยอะ ๆ

  10. #6
    *...KonG...*
    วันที่สมัคร
    Jul 2011
    ที่อยู่
    ในใจเธอ
    กระทู้
    536
    กล่าวขอบคุณ
    68
    ได้รับคำขอบคุณ: 3,359
    Blog Entries
    1
    ซึ้งครับ

    ผมไหว้แม่ทุกวัน เลยละ

    อ่านแล้ว ซึ่งครับ เกือบร้องไห้ T^T

    ---------------------------------

    แถวบ้านผมก็มีครับ ลูกคนนึง เขาไม่รักแม่เลย
    เขาขโมยตังแม่ไปแต่งรถ มอไซ แล้ววันนึง ****าเปิดเบาะรถมอไซดู
    เห็นเงินเต็มเลย มากมาย ลูกคนนั้นก็เห็นจึงมาผลักแม่
    และพ่อของเขาก็มาจำไว้ และลูกคนนั้นเดินเข้าไปในบ้าน เดินไปเอามีด
    มาไล่ฟันพ่ออะครับ ผมเห็นแล้วหดหู่ เลย แล้วตำรวจก็มา เอากระบองฟาด
    เพื่อนผมคนนั้น ตอนเด็กก็เรียนเก่งเป็นเด็กดี พอตอนโต เปลี่ยนเป็นคนละคนเลยครับ
    แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Milano : 9th August 2011 เมื่อ 21:20

    ติดต่อได้ทางนี้ครับ Facebook S2mcp

  11. #7
    ชอบโพสต์เป็นชีวิตจิตใจ
    วันที่สมัคร
    Jul 2011
    ที่อยู่
    @ Las Vegas
    กระทู้
    907
    กล่าวขอบคุณ
    5,751
    ได้รับคำขอบคุณ: 572
    อ่านแล้วครับ ซึ้งมากครับ น้ำตาคลอเบ้าเลยครับ

    tt*
    ♥ Las Vegas
    ♥ ตัวเอง พ่อแม่ และสังคม

  12. สมาชิกที่กล่าวขอบคุณ:


  13. #8
    Ricardo Kaka
    วันที่สมัคร
    Jul 2011
    ที่อยู่
    MILAN
    กระทู้
    785
    กล่าวขอบคุณ
    966
    ได้รับคำขอบคุณ: 5,505
    ซึ้งครับ แทบร้อง .

  14. สมาชิกที่กล่าวขอบคุณ:


  15. #9
    ชอบโพสต์เป็นชีวิตจิตใจ
    วันที่สมัคร
    Jul 2011
    กระทู้
    278
    กล่าวขอบคุณ
    141
    ได้รับคำขอบคุณ: 162
    อ้างถึง กระทู้ต้นฉบับโดยคุณ Milano อ่านกระทู้
    ลูกคนนั้นเดินเข้าไปในบ้าน เดินไปเอามีด
    มาไล่ฟันพ่ออะครับ ผมเห็นแล้วหดหู่ เลย แล้วตำรวจก็มา เอากระบองฟาด
    เพื่อนผมคนนั้น ตอนเด็กก็เรียนเก่งเป็นเด็กดี พอตอนโต เปลี่ยนเป็นคนละคนเลยครับ
    โหดร้ายมาก

  16. #10
    ชอบโพสต์เป็นชีวิตจิตใจ
    วันที่สมัคร
    Jul 2011
    กระทู้
    325
    กล่าวขอบคุณ
    0
    ได้รับคำขอบคุณ: 59
    โคตร ซึ่ง เลย


    เศร้า มาก

    พูด แล้ว น้ำ ตา มัน จะไหล

  17. สมาชิกที่กล่าวขอบคุณ:


  18. #11
    Onodera Forever ♥
    วันที่สมัคร
    Jul 2011
    กระทู้
    1,621
    กล่าวขอบคุณ
    961
    ได้รับคำขอบคุณ: 667
    อ้างถึง กระทู้ต้นฉบับโดยคุณ Milano อ่านกระทู้
    ซึ้งครับ

    ผมไหว้แม่ทุกวัน เลยละ

    อ่านแล้ว ซึ่งครับ เกือบร้องไห้ T^T


    ---------------------------------

    แถวบ้านผมก็มีครับ ลูกคนนึง เขาไม่รักแม่เลย
    เขาขโมยตังแม่ไปแต่งรถ มอไซ แล้ววันนึง ****าเปิดเบาะรถมอไซดู
    เห็นเงินเต็มเลย มากมาย ลูกคนนั้นก็เห็นจึงมาผลักแม่
    และพ่อของเขาก็มาจำไว้ และลูกคนนั้นเดินเข้าไปในบ้าน เดินไปเอามีด
    มาไล่ฟันพ่ออะครับ ผมเห็นแล้วหดหู่ เลย แล้วตำรวจก็มา เอากระบองฟาด
    เพื่อนผมคนนั้น ตอนเด็กก็เรียนเก่งเป็นเด็กดี พอตอนโต เปลี่ยนเป็นคนละคนเลยครับ
    โหดร้ายมาก

    ปล.เล่น Raycity รึป่าวครับชื่อมันคุ้นๆ

  19. สมาชิกที่กล่าวขอบคุณ:


  20. #12
    ดุ๊กดิ๊ก
    วันที่สมัคร
    Jul 2011
    ที่อยู่
    ในใจเธอ-.-
    กระทู้
    421
    กล่าวขอบคุณ
    169
    ได้รับคำขอบคุณ: 1,283
    Blog Entries
    2
    น้ำตามันไม่ไหลแต่ในใจมันเหมือนจะร้องไห้

  21. สมาชิกที่กล่าวขอบคุณ:


  22. #13
    ชอบโพสต์เป็นชีวิตจิตใจ
    วันที่สมัคร
    Jul 2011
    ที่อยู่
    inside darkness
    กระทู้
    515
    กล่าวขอบคุณ
    406
    ได้รับคำขอบคุณ: 38
    อืมเป้นเรื่องที่เสร้า จริงๆ

  23. สมาชิกที่กล่าวขอบคุณ:


  24. #14
    [YcF]Blue Blood
    วันที่สมัคร
    Jul 2011
    ที่อยู่
    Thailand
    กระทู้
    658
    กล่าวขอบคุณ
    1,905
    ได้รับคำขอบคุณ: 163
    ก็ตามสุภาษิตไทย ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา เรื่องมันเศร้านะครับ สำหรับใครที่ยังมีพวกท่านอยู่ ก็ขอให้ดูแลท่านให้ดีนะครับ

    แล้วก็กอดกับหอมพวกท่านกันบางนะครับ ผมล่ะเกลียดพวกที่บอกว่าอายที่สุด ที่ตอนแฟนทำไหมกอดได้หอมได้ พ่อแม่ตัวเองเลี้ยงมาตั้งกี่ปี

    กอดไม่ได้ ถึงเวลาท่านไม่อยู่ให้กอด มานั่งกอดกรอปรูปสี่เหลี่ยมๆไปมันไม่ช่วยอะไรหรอกนะครับ
    มีเพียงคนที่ไม่ยอมแพ้เท่านั้นล่ะ ที่จะในได้สิ่งที่พวกเขาต้องการ

  25. สมาชิกที่กล่าวขอบคุณ:


  26. #15
    ชอบโพสต์เป็นชีวิตจิตใจ
    วันที่สมัคร
    Jul 2011
    กระทู้
    278
    กล่าวขอบคุณ
    141
    ได้รับคำขอบคุณ: 162
    ขบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะครับ


 

กฎการส่งข้อความ

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •  
Back to top